งานหมั้นเมื่อวานก็ผ่านไปด้วยดี ไม่ค่อยได้ถ่ายรูปเลย เช้าหกโมงครึ่งเราก็ออกไปรับเพื่อนที่มาจากกรุงเทพ ไปอาบน้ำที่บ้านเอ้ ออกไปถึงบ้านวิกะโหน่งตอนสองโมงครึ่ง
เริ่มงานตอน 09.09 มีพิธีการเล็กๆ ไม่มาก แค่พูดสู่ขอแล้วก็สวมแหวน เพราะคู่นี้เค้าก็รู้จักคุ้นเคยกันดีอยู่แล้ว ประมาณเก้าโมงครึ่งก็เสร็จพิธี ทานข้าวแล้วก็แยกย้าย
บ่ายๆ เราก็หนีไปนอนบ้านเอ้ไปกะช่อ ส่วนเพื่อนๆ กลุ่มหนึ่งขับรถไปอุดร อีกกลุ่มไปนอนบ้านวัดตื่นอีกทีบ่ายสี่โมงไปทำกับข้าวตอนเย็น เลี้ยงในกลุ่มเพื่อนๆ ที่บ้านวิกะโหน่ง รวมๆ แล้วเพื่อนกลับมากันประมาณครึ่งรุ่นเลย ตอนที่ย่างเนื้อกินมีเอ้ ช่อ ชา โอม เจี๊ยบ แค่ไม่กี่คนที่มาช่วยทำ (ไม่มีชื่อคุณชาวบ้าน เพราะคุณชาวบ้านตามไปทีหลัง) นอกนั้นรอกิน เจริญจริงๆ เพื่อนฉัน เจอแบบนี้แล้วบอกตามตรงว่าอดคิดไม่ได้ว่าเพื่อนบางคนควรตัดออกจากกองมรดกไปเลย ไม่แม้กระทั่งจะคิดหาเสื่อมาปูนั่ง พูดเล่นๆ กะเอ้ว่า เจอแบบนี้กาหัวได้เลยว่าผู้ชายคนไหนในสาขาที่ใครได้ไปเป็นสามีก็ถือว่าซวย
ขอบ่นหน่อยเหอะ อารมณ์ไม่ดี จริงๆ ไม่ใช่เพราะพวกนั้นหรอก เพราะเราก็โทษไม่ได้ นิสัยพื้นฐานคนมันไม่เหมือนกัน คนเราน่ารักไม่เหมือนกัน แต่ที่ขอบ่น เพราะอารมณ์ไม่ดีที่ตู่ไม่มา ทำกับข้าวให้เพื่อนกินบ่อยหลายงาน แต่ทุกครั้งตู่ก็จะนั่งข้างๆ คอยช่วยจับโน่นจับนี้ แล้วก็คอยป้อน คอยแกะกุ้งให้กินด้วย คงอารมณ์ไม่ดีแบบนี้ไปอีกสักพัก
ออกจากบ้านวิกะโหน่งตอนเกือบสามทุ่ม ไปร้องเกะ ไม่มันส์เลย ไปงั้นแหละ เบื่อๆๆๆๆๆ เบื่อมากๆ เลย ว่าจะไปยูบาร์ต่อ เลยไม่ไป
สรุปตู่ไปกรุงเทพเพราะจะไปถอยรถ ตอนนี้ก็ถอยรถใหม่ป้ายแดง มิตซูบิชิ แลนเซอร์ แล้วก็ขับกลับสระบุรีวันนี้ โทรไปตอนบ่ายสี่โมงกว่ากำลังแวะโลตัสสระบุรี ดีใจกะมันนะที่มันถอยรถ แต่ช่วงผ่อนก็คงต้องประหยัดกันหน่อย ถือว่าชีวิตเพื่อนดีขึ้นอีกขั้น แล้วข้อดีอีกอย่างคือ ช่วงผ่อนรถซึ่งคงอีกหลายปี ตู่คงไม่มีเงินไปแต่งสาวที่ไหน 555+
นิทานเรื่องนี้สอนให้รู้ว่า ในวิกฤตมีโอกาสเสมอ แล้วแต่เราจะมอง แต่ในโอกาสอาจจะมีวิกฤตได้ เพราะถ้าสาวมันรักจริง ไม่เอาสินสอดก็คงแย่ T_T
วันนี้เที่ยงๆ ไปส่งเพื่อนกลับกรุงเทพ แล้วก็ไปตามร้านซีดีในเมือง ซีดีหนุ่มๆ ดงบังชินกิซิงเกิ้ลญี่ปุ่นตัวที่ 3 ลิขสิทธิ์ของ GMM ยังไม่มาขายที่ขอนแก่นเลย สงสัยต้นเดือนหน้าได้ไปกรุงเทพจริงๆ แล้วหล่ะ เพราะอัลบัมสองก็จะวางวันที่ 24 นี้ แล้วจะสั่งซื้อปฏิทินตั้งโต๊ะด้วย
อาทิตย์หน้าผลประกวดเรียงความเกาหลีจะประกาศ หวังว่าคงจะเข้าตากรรมการบ้างนะ ถ้าได้ไปจะดีใจสุดชีวิตเลย
i0ok
22 ม.ค. 2549 เวลา 22:37 น.
ว้า ... อดดูเลย ( ^^ )
ตาลสุดยอดแฮ่ะ
ทำกับข้าวให้เพื่อนๆกินในงานหมั้นด้วยอ่า
เราทำไม่เป็นอ่ะ
กินเป็นอย่างเดียววววว 555++
เพราะบางครั้งหญิงที่ได้ชายเหล่านี้ไป อาจไม่เคยคิดเลยว่า เรื่องแค่นี้จะถือเป็นความซวย มันขึ้นอยู่กับคนต่างหากละ เพราะอย่างคู่บ่าวสาวที่หมั้นกันเนี่ย ฝ่ายชายมันก็เป็นแบบนี้เหมือนกัน เห็นทั้งคู่ก็รักกันดีนะ
แค่สงสารฝ่ายหญิงที่ต้องทำฝ่ายเดียว แต่คงไม่ถือเป็นความซวยมั๊ง
เปลี่ยนเรื่องดีกว่า ไป U-BAR มามันส์มากๆ เต้นซะจนสาวโต๊ะข้างๆ อยากมาเต้นด้วยเลย อ๋อ ไปเห็น เต๋าสมชาย เข็มกลัดด้วยอะ ตัวจริงๆ ตัวเล็ก ไม่สูงเลย น่าตาธรรมด๊า ธรรมดา พอตี 1 ก็เจอสมรักษ์ คำสิงห์ โหผมยาวมาก แปลกใจ ทำไมพวกนี้มันต้องมาเที่ยวไกลขนาดนี้เนี่ย
หรืออาจไม่เรียกว่าเป็นความซวยของผู้หญิงก็ได้
อาจเรียกว่าเป็นความซวยของผู้ชาย
เพราะเรื่องแค่นี้อาจทำให้ทะเลาะกันได้
ถ้าน้ำต้มผักเลิกหวาน รับรองว่าโดนแน่
พี่เต๋าเค้ามาวิ่งมาราธอนนานาชาติย่ะ ไม่ได้แค่มาเที่ยว
แต่เห็นคนเค้าว่ามาขอนแก่นบ่อยเหมือนกัน
ส่วนที่บาส สมรักษ์เค้าก็เป็นคนขอนแก่น
มาเที่ยวที่บ้านมันแปลกตรงไหนย่ะ
ส่วนพี่วัด ทำตัวเหลวไหลบ่อยๆ ระวังน้องวันไม่ชอบเอานะ -"-